شعر

ابياتي در وصف غم از دست دادن همسر

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

   رفتي  بسوي دوست    مبارك  رفتنت            

    گفتي سخن هر آنچه تو  گفتي مباركت

    با من چرا  ترك سخن  را    نموده اي          

    بردي      لباس    آخرتم را   مباركت 

     كم   بود  درد  و غم    دوري     امير       

     رفتن بسوي  جنان   و امير    مباركت

     ديدند  تورا كه  جامه زرين  بتن   بدت          

     ابرو  كمان نموده  به محشر   مباركت  

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

رفت آنكه مرا در شب غم مونس جان بود

                                رفت آنكه مرا  روح و روان مونس جان بود

هر جا كه رود  دست   خدا باد    پناهش

                               حرفش به خدا      بهر دلم     آب روان  بود

گويا   ملكي بود    ز   درگاه    خداوند

                               الفاظ     همه   ذكر  خداوند  منان        بود

بادا   مبارك به تنت    جامه      تقوي

                              روح ازتن من رفت كه  او روح و روان بود