مور
نه دانه ای نه غذایی گرفته ام از مور
نه لقمه ای به دهانم نموده ام به زور
نه پای خود زگلیمم نموده ام دراز
هزار شکر نمودم که داد نان و پیاز
گهی مرا به مکه بردگاه به کب و بلا
که مویه های مرا ببیندش آنجا
همه بگویند اگر شکر حق بجا آری
که دست خود ز شعر خودت برداری
خدای روز قیامت تو را کند یاری
ز من تو دست بدارو مده تو دلداری
چونام من ز ازل اونهاده است رحمت
به (ر ) نقطه نهدتا به من دهد زحمت
راز دل
نوشته ام کنون راز دل بر دفتر
نموده است فلک خاک غم بر سر
ببسته دست مرا پای نمود در گل
تمام کار جهان بین مرا شده مشکل
اگر خنده به لب بغض در گلو دارم
منم نزد خلایق آبرو دارم
شکست شیشه عمر پسر ملول گشتم
ز بعد مرگ زنم زنده من بگور گشتم
به کنج کلبه خود گریه ها بسی کردم
هزار مرتبه هر روز از غمم مردم
چه بود جرم وخطایم اگر کسی میگفت
مرا اشک ندامت ز دیده ام میسفت
نه پای خویش به موری فشرده ام در راه
ز مهربانی من خدا بود آگاه
سپیده صبح دمید و اذان بگوش رسید
به لاله ها ی زمانه بداد صبح نوید
که بهر شکر خداوند قادر دانا
سری به سجده نما بهر خالق توحید
بگو که شکر نماییم به صبح صادق تو
که می دهد به تمام جهانیان نوید
جهان و هر چه در اوست ذکر تو گویند
سزد که ذکر تو گویم قسم به صبح سپید
چو نیمه شب دل رحمت ز غم به درد آمد
ندا رسید مخور غم مشو زما نومید
امشبم در كلبه ام كي در برويم وا كند
غير غم كي در جهان راز مرا افشا كند
هر كه ايد سوي من يك بار غم آورده است
كي تواند راز غم را پيش من افشا كند
شير غم را مادرم اندر دهانم چون گذاشت
اشك جشمم اين زمان راز مرا افشا كند
درد خود را در شبی گفتم طبیب رازقی
من نگفتم راز من را در جهان افشا کند
بلبلی یک آشیان در خار گل بر پا نمود
حق ندارد باغبان راز و را افشا کند
جغد در ویرانه معوا دارد و بلبل به باغ
راز جغد بینوا بلبل چرا افشا کند
رحمتم می سوزدش در شام تار زندگی
حق ندارد راز خود را پیش کس افشا کند
ابياتي در وصف غم از دست دادن همسر
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
رفتي بسوي دوست مبارك رفتنت
گفتي سخن هر آنچه تو گفتي مباركت
با من چرا ترك سخن را نموده اي
بردي لباس آخرتم را مباركت
كم بود درد و غم دوري امير
رفتن بسوي جنان و امير مباركت
ديدند تورا كه جامه زرين بتن بدت
ابرو كمان نموده به محشر مباركت
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
رفت آنكه مرا در شب غم مونس جان بود
رفت آنكه مرا روح و روان مونس جان بود
هر جا كه رود دست خدا باد پناهش
حرفش به خدا بهر دلم آب روان بود
گويا ملكي بود ز درگاه خداوند
الفاظ همه ذكر خداوند منان بود
بادا مبارك به تنت جامه تقوي
روح ازتن من رفت كه او روح و روان بود